ΤΑ ΣΤΑΥΡΑΔΕΛΦΙΑ

Στην Κρητη τα παλια χρονια στα ορεινα χωρια τις Αητοραχες του Νησιου μου υπηρχε ενα αρχαιο εθιμο Δυο αγνωστοι ανθρωποι που τους ενωσε μια δυσκολια και σταθηκε ο ενας στον αλλο βρΙσκοταν εξω απο μια Εκκλησια Ορκιζωταν παντοτΙνη Αδελφωσυνη χαραζαν τα χερια τους με ενα μαυρομανικο μαχαιρι και επιανε οενας το χερι του αλλου Στο τελος απο τον αγκωνα τους ετρεχε το αιμα των δυο ανθρωπων σαν να ηταν αιμα ενος ΑΥΤΑ ΛΕΓΩΤΑΝ ΣΤΑΥΡΑΔΕΛΦΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΙΟ ΙΕΡΟ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΕΙ ....αυτα τα ωραια εθιμα στην καρδια καποιων κρατουν ακομα....τα αδελφια μας δεν τα δινουμε ποτε....

Βασιλεύουσα

..Βασιλεύουσα, πύλη χρυσή κι ο πορφυρογέννητος στην κόκκινη μηλιά.
Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, 
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι...

Να χαμογελας

Να   χαμογελας    οταν σκοτινιαζει ο κοσμος γυρω και να θυμασαι
δεν ειναι αλλο οπλο ποιο δυνατο απο αυτο..
οταν πευτει η αυλαια οταν σβηνει το φως
και εισαι μονον εσυ και η Ψυχη σου
Να  χαμογελας για να παιρνει δυναμη και αυτη
να σταθει στα ποδια της, να περπατησει στο σκοταδι εστω δειλα.
Κανεις δεν γεννηθηκε γεναιος..και ομως...ειναι Εκεινη η στιγμη
η Μοναδικη στιγμη που πεταγεται η σπιθα
Η σπιθα που γινεται φωτια  ανεξελεγκτη μοναδικη...
Ετοιμη να φωτισει το σκοταδι το δικο σου και του κοσμου..
Να χαμογελας γιατι μονο ετσι θα ξορκισεις το κακο...
Κανενα σκοταδι δεν ειναι αιωνιο...
οσο εσυ θα μαχεσε με χαμογελο για το Φως....

Τι ειναι αληθεια η Ψυχη

Τι ειναι  αληθεια η Ψυχη που να πασχιζω  τοσο
απο φωτιες και φυλακες Θεε μου να την λυτρωσω?
και τρυγηριζω ολημερις  Κερκοπορτα μην δειξει
και ορμησει αλλοφυλος λαος και μου τηναι νικησει..


Κρυβω σε αγρια βουνα τα χρυσαφια κλειδια Της
και σε κρυφους εσπερινους λεω το ονομα Της

Τι ειναι αληθεια η Ψυχη που θυσιαζω τοσα
οσα δεν εχει δυναμη να φανερωσει γλωσσα

Ειναι η Θεικη πνοη πουχει στον κοσμο πεσει
και ενα κορμι ανθρωπινο στην ζηση εχει διαλεξει
και δινει μια εντολη στον ανθρωπο εκεινο
να διαφυλαξει την Τιμη οπως το ασπρο κρινο..

Αυτη η Θεικη Πνοη θαναι που θα δικασει
τον λιποτακτη της ζωης  και θα τον δοκιμασει
και αλοιμονο σε κεινοναι που θα φανει προδοτης
και θα ακουσει κελευσμα και πειρασμο της νιοτης......

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΟΡΟΣ

Στο δικο μου παραμυθι θερια δρακοντες και δαιμονες...
στον δικο μου κοσμο φοβοι και εφιαλτες...
και γω στην μεση να χορευω..προκαλωντας.. καλωντας.....σε ενα χορο θανατου οτι με τρομαζει...
Τυλιγμενη σε πεπλα  , λουσμενη στην χρυσοσκονη
γητευτρα των ποιο κρυφων ονοιρων
πλανευτρα των ποιο αγριων ποθων....
Ενας χορος ταξιδευτης  ενας χορος τελευταιος...
Ενας τελευταιος χορος με οτι με στοιχειωσε....με οτι με τσακισε...
ενας χορος επικινδυνος...
θα χορεψω με οτι τρομαξε την ζωη μου
τον τελευταιο χορο.....
για να φυγω ησυχη οτι δεν δειλιασα...οτι δεν εσκυψα το κεφαλι..οτι πηρα το αιμα της καρδιας μου πισω....

Γυναίκα..

 από τα δώδεκα
μεγάλωσε μες των αντρών
το βλέμμα, 
λένε πως ήταν μια θεά
κι η ομορφιά της ένα ψέμα
Πήγε να πάρει κύματα
για το κακό να το ξορκίσει,
γιατί της κάμαν δέσιμο
που δεν μπορεί να λύσει,
γιατί της κάμαν μαγικά
με μια παλιά γητειά
Την κράτησε η θάλασσα
στην αγκαλιά της Αφροδίτης
κοντά στο Φραγκοκάστελο
που βγαίνει αποσπερίτης
Κάθε που οι δροσουλίτες φαίνουνται
με τ’ άλογά τους στης αυγής την πάχνη,
γοργόνα μες στα κύματα
το βασιλιά της ψάχνει
. Λουδοβίκος των Ανωγείων

Πρώτα γυναίκα

Πρώτα γυναίκα
και μετά ιέρεια
γεννάς τους μύθους
πάνω στα Πιέρια

Πάνω σ’ αρχαίο τάφο
φρέσκο χώμα
ποια μυστικά
σε τυραννούν ακόμα;

Ποια πυρκαγιά
σου βάφει τα μαλλιά σου
της Δήμητρας η πέτρα
η μοναξιά σου

Σχισμένο φόρεμα
της Περσεφόνης
βλέμμα βαρύ
απάνω σου σηκώνεις

Ανάμεσα στο φως
και το σκοτάδι
κλέβεις ή δίδεις
μυστικά στον Άδη
Λουδοβίκος των Ανωγείων

Φοβαμε τους σκοτεινους δρομους ..γιατι δεν τους περπατησα ποτε...

Φοβαμε τους σκοτεινους δρομους ..γιατι δεν τους περπατησα ποτε...
Φοβαμε τους σκοτεινους ανθρωπους με το ψευτικο χαμογελο και τα μελισταλαχτα λογια...
Αυτους που οταν σου μιλαν δεν σε κοιταν στα ματια...
Φοβαμε αυτους που με περιμενουν στην γωνια...
Αυτους που ανυχνευουν τις χαραμαδες της Ψυχης  για να τρυπωσουν..
κουραστηκα να φοβαμε....
Αναζητω την δυναμη να σηκωθω...
Να αναψω το κερι της Ψυχης μου και να διαβω τον σκοτεινο δρομο των φοβων μου...
Να κοιταξω στα ματια ολους οσους φοβαμε...
Να σταθω ποιο μπροστα απο αυτους που με περιμενουν...
Ν α κλεισω τις χαραμαδες της Ψυχης μου για να μην βρουν περασμα και με ξαναπληγωσουν
θα τα καταφερω...θα τα καταφερω?

ΣΗΚΩ ΠΑΝΩ!

Που εκρυψες Ψυχη μου τους Αγγελους σημερα?
Που τους εστειλες να χορευουν και σε αφησαν μονη...
Φυγαν και πηραν τα πεπλα σου μαζι Τους...
σε αφησαν μονη ,γυμνη και ευαλωτη....
Και τωρα?
Εσυ αντικρη στους φοβους σου...
Οι φοβοι σου αντικρη σε Σενα...
Κυκλο καναν και τωρα πως θα τους πολεμησεις?
Πως θα σταθεις απεναντι τους?
Που ναι τα αρματα σου αντρειωμενη μου?
Πως θα τους νικησεις αληθεια?
Ανεμος σηκωθηκε για να σταθει υπερασπιστης σου
Τα συνεφα του ουρανου για να γινουν πανοπλια σου
και εδωσε ο Ηλιος της αχτινες του για σπαθια..
ΣΗΚΩ ΠΑΝΩ!
Μην αφησεις τους φοβους σου να σταθουν νικητες..
μην τους αφησεις να καυχηθουν πως σε λυγησαν....
Η ΚΑΘΕ ΜΑΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ..ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ...

Σαν να εγινε ο Κοσμος ξαφνικα μια μεγαλη Αρενα ...

Ποια εισαι αληθεια?αναρωτηθηκα απειρες φορες....Δειλη? Γεναια? Τι  εισαι?
  Οργισμενη?Πανικοβλητη?
Ψαχνω να βρω τι κρυβεις μεσα σου ξανα και ξανα..
κλειδωμενη πορτα η Ψυχη σου....
Οσα αντικλειδια και αν εκανα κανενα δεν καταφερε να την ανοιξει....
Κοκκινο πανι για σενα εγινε ο κινδυνος και ορμας πανω του αδιαφορωντας αν θα ειναι η τελευταια σου μαχη..
Που εκρυψες τους φοβους σου?
Πως τους γητεψες αληθεια?
Που τους κλειδωσες?..
Τι εγινε το δειλο κοριτσακι μεσα σου....
Που το κοιμιζεις τα βραδυα και δεν φαινεται?
Με τι νανουρισματα το μυρωνεις για να μην κλαιει.?...
Σαν να εγινε ο Κοσμος ξαφνικα μια μεγαλη Αρενα και εμεινες εσυ μονη να πολεμας για ολων τα δικια και τα αδικα......
Ποτε θα αφησεις τα οπλα σου να θυμηθεις ξανα οτι εισαι Γυναικα....ποτε?
Με τρομαζει το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ....
ΦΟΒΑΜΑΙ....