Τρίτη εγεννήθη

Τρίτη εγεννήθη ο Διγενής και Τρίτη θα πεθάνη.
Πιάνει καλεί τους φίλους του κι' όλους τους αντρειωμένους,
νά ρθη ο Μηνάς κι' ο Μαυραϊλής, νά ρθη κι' ο γιος του Δράκου
νά ρθη κι' ο Τρεμαντάχειλος, που τρέμει η γη κι' ο κόσμος.
Κ' επήγαν και τον ηύρανε 'ς τον κάμπο ξαπλωμένο.
Βογγάει, τρέμουν τα βουνά, βογγάει, τρέμουν οι κάμποι.
"Σαν τι να σ' ηύρε Διγενή, και θέλεις να πεθάνης;
-Φίλοι, καλώς ωρίσατε, φίλοι κι' αγαπημένοι,
συχάσατε, καθήσατε κ' εγώ σας αφηγειέμαι.
Της Αραβίνας τα βουνά, της Σύρας τα λαγκάδια,
που κει συνδυό δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν,
παρά πενήντα κ' εκατό, και πάλε φόβο νέχουν,
κ' εγώ μονάχος πέρασα πεζός κι' αρματωμένος,
με τετραπίθαμο σπαθί, με τρεις οργυαίς κοντάρι.
Βουνά και κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια,
νυχτιαίς χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιαίς χωρίς φεγγάρι.
Και τόσα χρόνια πού ζησα δω 'ς τον απάνου κόσμο
κανένα δε φοβήθηκα από τους αντρειωμένους.
Τώρα είδα έναν ξυπόλυτο και λαμπροφορεμένο,
πόχει του ρίσου τα πλουμιά, της αστραπής τα μάτια,
με κράζει να παλέψωμε σε μαρμαρένια αλώνια
κι' όποιος νικήση από τους δυο να παίρνη την ψυχή του."

Κ' επήγαν κ' επαλέψανε 'ς τα μαρμαρένια αλώνια,
κι' όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι' όθε χτυπάει ό Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.

ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ

Οταν σηκωνετε ο Λιβας πανω απο τα Σφακια και

• 
  

ξεσηκωνει τις πετρες απο τα αγρια βουνα χυνωνται Καβαλαρηδες Ανταρτες Ανεμοι βροντουν αρματωσιες ξεφυσουν ατια χτυπαν σπαθια....πεταλα ιαχουν πανω στα αγρια πετρωματα φωνες Αντρων σκιζουν το πρωινο....Βγαινουν οι Δροσουλιτες να ξαναδωσουν μαχη μια ακομα..την τελευταια....Παιρνουν στο κυνηγι τα συννεφα και τα κυματα πολεμουν τους αγερηδες...Ανταρτες τουτοι....της Κρητης Ψυχη και Λαβαρο Αταφοι κοιτωνται και καρτερουν την εκδικηση αιωνες τωρα Τις νυχτες σκορπαν στα φαραγγια των Σφακιων ανεμιζουν Σημαιες και μας θυμιζουν πως θανατος δεν υπαρχει..πως η Αθανασια ξεκινα απο δω..

• 
  
• 
• Στυλιανος Ματθαιου Μαρία, σε βλέπω σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή.......με το ένα χέρι στο Καριοφιλι, και στ' άλλο το Πετραχήλι........Συντάσσομαι.......!

  
  
• 
• Μαρια Αετου Δροσουλιτες...οι νεκροι που ζηταν δικαιωση.....που ζηταν την ταφη τους για να μερεψουν οι Ανταρτικες Ψυχες τους...

  
  
• 
• Στυλιανος Ματθαιου Μαρια, να χαρείς......με ξεσηκώνεις.......Δεν αντέχω τα κοινωνικά παράσιτα.....Μαρία κάτσε φρόνιμα, θα γίνουμε....ρεζίλι.

  
  

Μαρια Αετου οταν σηκωνεται ο Λιβας σηκωνονται απο την γης Αυτοι..της Κρητης οι Αντριωμενοι δειχνουν δρομους ξεσκεπαζουν κρυφα του νου και ξεχυνωνται αιωνες τωρα μπροσταρηδες και μας ζηταν να παρουμε μια αποφαση ΤΗΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ..να ακολουθησουμε τα Ιδανικα της Φυλης μας την Πιστη και την Πατριδα μας Ορθοδοξια και Ελλαδα ..Επεσαν ολοι Τους κανεις δεν πισωπατησε και ομως...ειναι ακομα ζωντανοι γυριζουν ακομα στα ρουμανια των Σφακιων και μας καρτερουν μας γνεφουν να τους ακολουθησουμε...

ο δροσουλίτης - χριστόδουλος χάλαρης

Γιατι κλαιει το μικρο παιδι στην αγγαλια της νυχτας..?

Σε ποιους Ανεμους χαθηκες με ποια συνεφα τυλιχτηκες
που κρυφτηκες Ψυχη μου τι σε τρομαξε?
Γιατι κλαιει το μικρο παιδι στην αγγαλια της νυχτας..
τι το τρομαξε,τι σκοτινιασε το γελιο του?
Τι του φερε η σκεψη  μπροστα στο βλεμα του
ποιος  εκλεψε το χαμογελο του?
Που να βρω παλι ρυθμους να σε νανουρισω,
που τραγουδι να σε γαληνεψω...
Ποια χερια απλωσαν να λερωσουν τα ονοιρα σου,
ποιοι δαιμονες σπασαν τις αλυσιδες τους και βγηκαν στο φως..
κοιμησου καρδια μου και μην φοβασε
θα ξαναγυρισω παλι τα θερια πισω..
παντα θα ακροβατουμε μπρος πισω..παντα...
Εκει που νομιζα πως ολα εχουν περασει
ολα πως τα εσβησε ο καιρος και εχουν σωπασει...
μην κλαις Ψυχη μου θα εκδικηθουμε για ολα...
για ολα...μην κλαις
πεσε και κοιμησου....τα αστρα θα ξανααναψουν στον ουρανο και αυτο το βραδυ..

Η ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Λιμνες με αθανατο νερο ειναι τα δυο σου ματια
δωσμου να πιω και να ανεβω της  γης τα σκαλοπατια
Τασι με αθανατο κρασι τα λογια τα δικα σου
και Οχυρο για να κρυφτω ματια μου η καρδια σου
Λαβαρα ειναι οι σκεψεις σου
αστρα που δειχνουν δρομους
κορφες απατητα βουνα πουχουν δικους τους νομους
Σαν Αγιο Δισκοποτηρο την γνωμη σου σφαλαω
και σε κρυφη περγαμηνη την σκεψη σου βασταω
Βυζαντινη μου Προσευχη
του Κομνηνου Σφραγιδα

σε μια στιγμη την ξαστερια μες την ματια σου ειδα
Πως συναντιουνται οι Αετοι κι αλλαζουν τα φτερα τους
και ανταλαζουν τα αρματα και τα πεταγματα τους
Ποιανουν κορφες μοιραζωνται των κεραυνων την λαμψη
και αλοιμονο του που σταθει απεναντι στην καψη
Ψηλης κορφης νεφελωμα οτι και αν αντικρησεις
στον Αετων το ανταμωμα να μην το μαρτυρησεις
Γιατι αποφασισανε τον Ηλιο να σηκωσουν
σε βαλτους και λασπονερα να μην τον παραδωσουν...

ο Λιβας

Εγω με Λιβας που κεντα τις θημωνιες στο αλωνι
και κανω παραναλωμα οτι και αν μου σημωνει..
Εγω με Λιβας που κεντα την παγωνια του κοσμου
και αλοιμονο σου αν βρεθεις καποια στιγμη ομπρος μου..

Λες?...

Τα Λευτερα μου ονειρα τα σκορπισα στους Ανεμους
τα σηκωσα ψηλα Λαβαρα ματωμενα
νεφελωσκεπασμενα στολισμενα απο της Νυχτας την Αυρα
της Μερας τους Αγωνες,του πονου τους ιδρωτες και τα αιματα
Και αυτα υψωθηκαν πανω απο βουνα ταξιδεψαν
πανω απο θαλασσες,καμπους και λαγκαδιες....
Αγγαλιασαν Φυλακες, Σκλαβους Γονατισμενους...
Τους Ψυχωσαν,τους Σηκωσαν
τους μαθαν να Πολεμαν
Με φωναζαν σαν ημουν Παιδι ονειροπολα..
βιαστικαν να με μεγαλωσουν
με ανδρωσαν πριν την ωρα μου
με ρειξαν στα δυσκολα
μα τωρα τουτο το παιδι παρουσιαζεται δειλα δειλα
Παιδι Γυναικα και
 απλωνει τα ονειρα του...
και μαχεται γι αυτα και ονειρευεται
Λες να γυριζω πισω.....?
Λες?....

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ......

 


Οι φιλοι μου οργισμενοι χειμαροι
οι δικοι μου φιλοι αγριεμενοι αγερηδες
ακονιζουν μαχαιρια στα δοντια τους
αστραπες σκορπα το βλεμα τους
λαβα πυρινη η αναπνοη τους
καβαλαρηδες του πονου Σταυροφοροι ενος κοσμου καλυτερου
Ενος κοσμου που εκεινοι δεν εζησαν
τσαλακωμενοι δινουν το χερι στους πεσμενους
γιατι ξερουν πως ειναι να πεφτεις..
δινουν νερο στους διψασμενους
γιατι ξερουν πως ειναι να διψας για αγαπη
οι δικοι μου οι φιλοι γυριζουν στα σκοτινα
αναβουν φωτα για να μην πεσουν αλλοι
Προσευχωνται τα βραδια για να μην πατησει κανεις
εκει που πατησαν
οι δικοι μου οι φιλοι
δεν γυριζουν σε κανενα την πλατη
γιατι εχουν ζησει την περιφρονηση
οι δικοι μου οι Φιλοι ειναι μαυροι Αγγελοι,Σταυροφοροι
σε λασπωμενους δρομους,σε βρωμικα καταγωγια,σε σκοτινα αδιεξοδαΣκουπιζουν δακρυα,νανουριζουν φοβους,πολεμανε δαιμονες και εφιαλτες..
Οι δικοι μου οι Φιλοι ειναι Γυναικες και Αντρες
που χαμογελαν οταν ερχεται το τελος
γιατι ξερουν οτι δεν υπαρχει τελος...Οργισμενοι με τον καθωσπρεπισμο της Κοινωνιαςκοροιδευουν το ψευτικα φτιασιδια της
γιατι ξερουν οτι απο πισω κρυβεται Πονος και Σκοταδι..
Οι δικοι μου οι Φιλοι τιςς Νυχτες
φοραν τα μαυρα φτερα Τους
και ξεχυνωνται στον κοσμο της Αβυσσου
για να σωσουν Ψυχες
για να σκορπισουν Ελπιδες
για να ζωντανεψουν Ονειρα
Κομματιαζουν την καρδια Τους και την μοιραζουν Αντιδωρο στους πεινασμενους του Κοσμου
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ......

Απλωσα την Ελπιδα

 
Απλωσα την Ελπιδα ,σε ηλιους και σε ξεφωτα,
να χυθει σαν το ποταμι που δροσιζει τα βουνα
να περασει μεσα απο γη ξερη και διψασμενη..
Και καποιοι στησανε φραγματα να κοψουν την ορμη Της
στυλωσαν αμμολοφους να μετριασουν το περασμα Της 
Μα Τουτη γινηκε Χειμαρος αγιεμενος ποταμος
που γκρεμιζει στο διαβα του Φραγματα και σκοταδια...
Απλωσα την Ελπιδα,απλωσα την Ελπιδα
σε Σημαιες και κοκκινα λαβαρα φωτιας
Και Κεινη εβαψε τον κοσμο και την Ερημο...
εβαψε τον Ηλιο και τις Καρδιες μας..

Ανοιξα την πορτα της Ποιησης να περασω...

Ανοιξα την πορτα της Ποιησης να περασω...
γραφω,μουντζουρωνω τις γραμμες
Μετρω τους πονους του Χριστου και τους πονους των ανθρωπων..
μαζευω τις σταλαγματιες απο το αιμα του Ιησου
και το αιμα απο την καρδια των Κυριναιων μα δεν μου φτανει....
Πρεπει να γινω εγω Πονος και Αιμα για να γραψω..
να τιναχτουν απο την Ψυχη μου Πετρες,χωματα,βραχια,δακρυα,αιματα
για να γραψω,να φτιαξω τον Νεο Κοσμο..
Οταν ο Κοσμος αρχισει να φτιαχνεται απο το αιμα ο δικο μας
απο την λαβα της καρδιας μας
τοτε θα ανθισει η Ποιηση τοτε θα υσηχασει ο Πονος τοτε θα σταματησει η αγωνια του Ιησου στο Ορος των Ελαιων...