ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ??????????????????????

Είμαι Αναρχικός.
Βαδίζω στα σκοτεινά μονοπάτια της αντίστασης.
Περιφέρομαι ανάμεσα απο δακρυγόνα και απο αναποδογυρισμένους κάδους με σκουπίδια που καίγονται.
Αναπνέω το δηλητήριο που εκτοξεύεις στην ατμόσφαιρα.
Τρέχω να ξεφύγω απο την λύσσα και την μανία σου.
Είμαι Αναρχικός.
Γιατί πείνασα, και δεν μου έδωσες να φάω.
Γιατί δίψασα, και δεν μου έδωσες να πιώ.
Γιατί είχες δύο χιτώνες, και προσπάθησες να πάρεις τον δικό μου.
Γιατί ήμουν πεσμένος κάτω και πέρασες απο δίπλα μου.
Είμαι Αναρχικός.
Βάζω φωτιά σε κάδους και τράπεζες για να ζεσταθώ απο το παγερό σου βλέμμα.
Σπάω τζάμια και αμάξια για να σου δείξω ότι δεν έχουν σημασία όλα αυτά.
Σου πετάω πέτρες για να σε κάνω να σκεφτείς.
Σου φωνάζω και σε βρίζω για να σε ξυπνήσω απο τον λήθαργό σου.
Είμαι Αναρχικός.
Νιώθω περήφανος που δεν δέχομαι να με εξουσιάσουν.
Νιώθω περήφανος που δεν δέχομαι να με ξευτελίσουν.
Νιώθω περήφανος που αποφασίζω εγώ για το μέλλον μου.
Νιώθω περήφανος που είμαι Αναρχικός.
Εσύ μπορείς να πεις το ίδιο για τον εαυτό σου;
http://mayraskyleia.blogspot.com/

ΒΑΘΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ

ΒΑΘΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΒΑΘΥ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ..ΧΟΡΤΑΣΑΜΕ ΤΑ ΡΗΧΑ ..ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΗΧΟΥΣ...ΒΑΘΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΚΑΙ ΒΑΘΙΕΣ ΛΑΒΩΜΑΤΙΕΣ ΕΥΧΩΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ..ΑΜΗΝ

Νεραιδα βγηκε στο βουνο

Νεραιδα βγηκε στο βουνο φεγγαρι να γητεψει 
του ομορφου παλικαριου τα ματια να πλανεψει...
Μαζεψε απο την κρυσταλοπηγη κρυο νερο απ τα βραχια
και απο την πετρα την αγρια, ριζες ,βλαστους και σταχυα
Αναψε αγρια φωτια καρφωσε το ραβδι της 
τα νυχτοπουλια μαζεψε να πει την προσευχη της..
Παλικαροπουλο ποτε μην πεις πως δεν λογιαζεις
της λυγερης την ομορφια και δεν την λογαριαζεις..
Εχει τον τροπο σαιτια να δωσει στην καρδια σου
και σε πηγαδι σκοτεινο να κλεισει τα ονειρα σου..

Ενα βιβλιο ανοιχτο η Ψυχη μας

Ενα βιβλιο ανοιχτο η Ψυχη μας
ποιος γραφει αραγε την καθε ωρα μεσα?
Ποιος ζωγραφιζει  τα τραγουδια της βροχης..
ποιος το στολιζει με ταξιμια ανατολιτικα..
Βγαζει τους ηλιους στο σεργιανι  των σελιδων
και τα φεγγαρια ξεκλειδωνει απο τον ουρανο
των αστεριων χρυσοσκονη ο ηχος του
 καθε σελιδα που γυρνα σκορπαει λαμψη...

Ενα βιβλιο  ανοιχτο ειναι η ψυχη μας 

γραφει το χερι του Θεου

κυλα η γραφιδα....

στολιζει Εκεινος με Αραμαικη γραφη 

οσα δεν ξερω,δεν ελπιζω η δεν ειδα...

ΤΑ ΣΤΑΥΡΑΔΕΛΦΙΑ

Στην Κρητη τα παλια χρονια στα ορεινα χωρια τις Αητοραχες του Νησιου μου υπηρχε ενα αρχαιο εθιμο Δυο αγνωστοι ανθρωποι που τους ενωσε μια δυσκολια και σταθηκε ο ενας στον αλλο βρΙσκοταν εξω απο μια Εκκλησια Ορκιζωταν παντοτΙνη Αδελφωσυνη χαραζαν τα χερια τους με ενα μαυρομανικο μαχαιρι και επιανε οενας το χερι του αλλου Στο τελος απο τον αγκωνα τους ετρεχε το αιμα των δυο ανθρωπων σαν να ηταν αιμα ενος ΑΥΤΑ ΛΕΓΩΤΑΝ ΣΤΑΥΡΑΔΕΛΦΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΙΟ ΙΕΡΟ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΕΙ ....αυτα τα ωραια εθιμα στην καρδια καποιων κρατουν ακομα....τα αδελφια μας δεν τα δινουμε ποτε....

Βασιλεύουσα

..Βασιλεύουσα, πύλη χρυσή κι ο πορφυρογέννητος στην κόκκινη μηλιά.
Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, 
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι...

Να χαμογελας

Να   χαμογελας    οταν σκοτινιαζει ο κοσμος γυρω και να θυμασαι
δεν ειναι αλλο οπλο ποιο δυνατο απο αυτο..
οταν πευτει η αυλαια οταν σβηνει το φως
και εισαι μονον εσυ και η Ψυχη σου
Να  χαμογελας για να παιρνει δυναμη και αυτη
να σταθει στα ποδια της, να περπατησει στο σκοταδι εστω δειλα.
Κανεις δεν γεννηθηκε γεναιος..και ομως...ειναι Εκεινη η στιγμη
η Μοναδικη στιγμη που πεταγεται η σπιθα
Η σπιθα που γινεται φωτια  ανεξελεγκτη μοναδικη...
Ετοιμη να φωτισει το σκοταδι το δικο σου και του κοσμου..
Να χαμογελας γιατι μονο ετσι θα ξορκισεις το κακο...
Κανενα σκοταδι δεν ειναι αιωνιο...
οσο εσυ θα μαχεσε με χαμογελο για το Φως....

Τι ειναι αληθεια η Ψυχη

Τι ειναι  αληθεια η Ψυχη που να πασχιζω  τοσο
απο φωτιες και φυλακες Θεε μου να την λυτρωσω?
και τρυγηριζω ολημερις  Κερκοπορτα μην δειξει
και ορμησει αλλοφυλος λαος και μου τηναι νικησει..


Κρυβω σε αγρια βουνα τα χρυσαφια κλειδια Της
και σε κρυφους εσπερινους λεω το ονομα Της

Τι ειναι αληθεια η Ψυχη που θυσιαζω τοσα
οσα δεν εχει δυναμη να φανερωσει γλωσσα

Ειναι η Θεικη πνοη πουχει στον κοσμο πεσει
και ενα κορμι ανθρωπινο στην ζηση εχει διαλεξει
και δινει μια εντολη στον ανθρωπο εκεινο
να διαφυλαξει την Τιμη οπως το ασπρο κρινο..

Αυτη η Θεικη Πνοη θαναι που θα δικασει
τον λιποτακτη της ζωης  και θα τον δοκιμασει
και αλοιμονο σε κεινοναι που θα φανει προδοτης
και θα ακουσει κελευσμα και πειρασμο της νιοτης......

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΟΡΟΣ

Στο δικο μου παραμυθι θερια δρακοντες και δαιμονες...
στον δικο μου κοσμο φοβοι και εφιαλτες...
και γω στην μεση να χορευω..προκαλωντας.. καλωντας.....σε ενα χορο θανατου οτι με τρομαζει...
Τυλιγμενη σε πεπλα  , λουσμενη στην χρυσοσκονη
γητευτρα των ποιο κρυφων ονοιρων
πλανευτρα των ποιο αγριων ποθων....
Ενας χορος ταξιδευτης  ενας χορος τελευταιος...
Ενας τελευταιος χορος με οτι με στοιχειωσε....με οτι με τσακισε...
ενας χορος επικινδυνος...
θα χορεψω με οτι τρομαξε την ζωη μου
τον τελευταιο χορο.....
για να φυγω ησυχη οτι δεν δειλιασα...οτι δεν εσκυψα το κεφαλι..οτι πηρα το αιμα της καρδιας μου πισω....

Γυναίκα..

 από τα δώδεκα
μεγάλωσε μες των αντρών
το βλέμμα, 
λένε πως ήταν μια θεά
κι η ομορφιά της ένα ψέμα
Πήγε να πάρει κύματα
για το κακό να το ξορκίσει,
γιατί της κάμαν δέσιμο
που δεν μπορεί να λύσει,
γιατί της κάμαν μαγικά
με μια παλιά γητειά
Την κράτησε η θάλασσα
στην αγκαλιά της Αφροδίτης
κοντά στο Φραγκοκάστελο
που βγαίνει αποσπερίτης
Κάθε που οι δροσουλίτες φαίνουνται
με τ’ άλογά τους στης αυγής την πάχνη,
γοργόνα μες στα κύματα
το βασιλιά της ψάχνει
. Λουδοβίκος των Ανωγείων