Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΤΑΛΙΩΤΗ

Στα Κουρταλιωτικα νερα Νεραιδα κολυμπαει
πανω  στις πετρες τις τραχιες ξαπλωνει και ακουμπαει
με τους Αητους για συντροφια και τα μικρα ελαφια
μερινοξημερωνεται στα ασπρα σκαλοπατια

Τις νυχτες μενει στις σπηλιες και στους νεραιδοτοπους
και  τρομαγμενη κρυβετε οταν θωρει ανθρωπους
στον Ανεμο τα πεπλα της αποκρυφα απλωνει
οταν τα αγριμια κρυβωντε και Κεινη μενει μονη

Μα καποια μερα ενας βοσκος κατεβει στο Φαραγγι
ενα κατσικι εχασε και εψαχνε για να βρει
και ειδε την Κορη την ομορφη στον ποταμο μοναχη
τα πεπλα της που απλωνε στων Ανεμων την ακρη

Κρυφτηκε πισω απ τα δεντρα ο νιος σαν μαγεμενος
νυχτωσε και ξημερωσε και εστεκε ο καημενος
την θωριε που κολυμπαγε και στολιζε τα μαλλια της
την ακουγε να τραγουδει με τα αστρα συντροφια της..

Και μεινε και καρτεραγε ο υπνος να την πιασει
να την γελασει το πεπλο της κρυφα για να της παρει
γιατι ξερε το μυστικο νεραιδα για να δεσεις
το νυφικο το πεπλο της πρεπει   κρυφα να κλεψεις..

Ο υπνος ηρθε μια στιγμη να παρει την Νεραιδα
χυθηκε σαν τον ανεμο ο νιος μες τα σκοταδια
το ακριβο το πεπλο της στα χερια του κρατουσε
πισω δεν της το γυριζε και ας παρακαλουσε...

Γυριζει πισω στο χωριο βοσκος μαζι και κορη
οσοι θωρουν τα καλη της τωναι ζηλευουν ολοι..
μα μες της νυχτας την φωτια αυτη τον ξεπλανευει
και το αραχνουφαντο μην καψει του γυρευει...

Ανθρωπε που επιστεψες Αγερα θα σκλαβωσεις
και της Νεραιδας την ομορφια σε σπιτι θα κλειδωσεις....
την ιδια νυχτα το αρπαξε και εφυγε μακρια του
 ξεφυγε  απ τα ταξιματα και τα σκλαβωματα του...

Του φαραγγιου την εμπασια ποτε αν την περασεις
θα δεις τρεχουμενα νερα σπηλιαρια για να κατσεις
κι ισως αν εισαι τυχερος Νεραιδα να ανταμωσεις
να παιζει με τους Αητους..μα μην το φανερωσεις..
Το ελαφι τη ναι προσκυνα και Αητος της τραγουδαει
και ενα μικρο βοσκοπουλο στην μοναξια θρηναει..

Εσένα..

Εσένα, που σε χάιδεψε της λευτεριάς η αύρα
περήφανη πρώτη φορά πάνω στην Άγια Λαύρα
Εσέ, που χέρι σε ύψωσε τρισάγιο και βροντήσαν
όχι φωνές, μα τουφεκιές, όταν σε χαιρετίσαν
οι τουφεκιές παληκαριών, που εμπρός σου αντρειωμένα
γονάτισαν κι ορκίστηκαν να πέσουνε για σένα.
Εσένα, που σε κοίταξαν μάνες, που στό 'να χέρι
βαστούσαν βυζανιάρικα και στο άλλο το μαχαίρι.
Εσέ, που όταν σ' αντίκρυσαν οι γέροι ξανανιώσαν
και μ' άρματα τη μέση τους, την κουρασμένη, ζώσαν.
Εσέ, ποιά ανθρώπινη φωνή μπορεί να ιστορήση,
την ξακουσμένη δόξα σου και να την τραγουδήση;
Εσύ δεν είσαι από πανιού λωρίδα καμωμένη,
είσαι από αίμα και καπνούς και από φωτιά βγαλμένη.
Εσύ πετούσες σαν αητός πάνω από ηρώων κεφάλια,
σελάγισες σε πέλαγα, σε κάμπους, σ' ακρογιάλια.
Πάνω από νίκες άμετρες το φλάμπουρό σου εστήθη
και πάντα δρόμο σ' άνοιγαν μέσ' των εχθρών τα πλήθη,
τα χέρια που σ' εβάσταγαν, τ' αντρειωμένα χέρια,
για να σε μπήξουν σε κορφές σ' απάτητα λημέρια,
για να σε ιδούν πολύ ψηλά, ψηλά απ' της γής το χώμα,
τόσο ψηλά, που τ' ουρανού επήρες πια το χρώμα.

"Υπάρχει μια Ελλάδα"

Όπου σπαθιά ελληνικά στου ήλιου το φώς άστραποβόλησαν, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου αιμάτου ελληνικού σταγόνες άλικες, οπού αγιασμένα κόκκαλα, γένηκαν της Ιδέας λίπασμα σε χώμα άλαργινό, υπάρχει μια Ελλάδα.

Όπου καράβι με παντιέρα γαλανόλευκη, όπου γαλέρα με Γραικό πιλότο ή κωπηλάτη, σέ ξένο πέλαγο μνημούρι βρήκαν η αρμενίζουν σ' άγνωστους ωκεανούς, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου του Προμηθέα ο πυρσός καταύγασε,
όπου της Αθηνάς ή γνώση,
όπου της Δήμητρας ή τέχνη,
όπου τ" Απόλλωνα ή λύρα,
νου πλάσαν ένα, ή χτίσανε ψυχές και αναρίθμητες καρδιές,
υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου το κήρυγμα του Ίησού στης Ρωμιοσύνης τη λαλιάν ακούστηκε, όπου τα τρία σμίγουν δάχτυλα, να κάμνουν το σταυρό, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου αφέντης πρόσταξ' Έλληνας, όπου Ρωμιός έστέναξε ραγιάς, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου οι στήμονες του σερνικού
με γύρη άγγιξαν ερωτικά τον ύπερο της θηλυκάδας,
το Γένος, να καρπίσει, των Γραικών, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου γραφίδα ελληνική, όπου ρωμέικο μυστρί και πηλοφόρι, ύψωσαν Παρθενώνες και Άγια-Σοφιές, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου υπάρχει μια Πατρίδα, υπάρχει μια Οικουμένη, όπου υπάρχει μια Οικουμένη, υπάρχει μια Πατρίδα-αυτό είν' η Ελλάδα!
~Βασίλης Κουρής / Υπάρχει μια Ελλάδα

Μαντιναδοκουβεντες

Μην ταξιδευεις με το νου σε τοπους διχως δρομο
και μην θαρεψεις πως θα βρεις αγαπη διχως πονο

Το μονοπατι της  ζωης μ αντρεια να το διαβαινεις
γιατι η ζωη ειναι αστραπη και δεν την προλαβαινεις

  

Μιαν αστραπη ειναι η ζωη στον ουρανο του χρονου

δωσε μου απ την λαμψη σου να λαμψω λιγο φως μου 

 Ερωτα κλεφτη της Τιμης καταλητη της Νιοτης
ξεντωπιασμα των γυναικων παντα θα εισαι προδοτης

     

ΑΕΤΟΣ

Η μουν Αητος και πεταγα μα με ενα κοιταγμα σου
τσακισαν οι φτερουγες  μου και επεσα μπροστα σου

Ημουν Αητος και πεταγακαι ολα ηταν δικα μου
μα εκοψες τον δρομο μου και πηρες τα φτερα μου

Σαν τον περηφανο Αετο απλωσες τα φτερα σου
και σκενιωσε η σκεψη μου κατω απο την απλωσια σου

 Οτι και αν ονειρευτικα ειχε βουνα και νεφη
ειχε Αητων φτερουγισμα και αγριο αστροπελεκι

Εκια που θιαζω γω φωλια αλλο πουλι μην σιαξει
και με τα αναστεναγματα που βγαζω μην ταιριαξει..

 Ενας Αητος περηφανος το χωμα δεν παταει
μονο στων βραχων τις σχισμες τον χρονο του περναει

Μιας και δεν εισαι Αητος ψηλα γιατι κοιταζεις
αφου δεν εκαταφερες για να τους πλησιαζεις...

  


Αν θες να μαθεις να πετας με Αητους να κουβεντιαζεις
να σμιγεις με Αητοπουλα με Κεινα να ταιριαζεις...

ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΧΑΙΝΙΣΣΑ

ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΧΑΙΝΙΣΣΑ ΖΩΣΤΗΚΑ ΤΑ ΑΡΜΑΤΑ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΟΡΚΙΣΤΗΚΑ ΜΗΝ ΠΡΟΔΩΘΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ 

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΝΑΝΤΡΑΝΙΣΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΝΕΙΣ ΚΑΤΩ
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΝΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΩ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΣΕ ΠΟΙΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΛΗΜΕΡΙ
ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΤΟΝ ΧΑΙΝΗ ΜΟΥ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΦΕΡΕΙ..

Ο ΑΕΡΑΣ

Να φυσηξει ενας αερας γεματος χρωματα και αρωματα
γεματος ευωδιες ντυμενες με τις ελπιδας τα στολισματα
να ξεχυθει στον κοσμο να περασει πανω απο τα χιονισμενα βουνα
να διαβει τις σχισμες των βραχων
να ποτισει τα καμποχωραφα ,να δροσισει τα κουρασμενα προσωπα
να δωσει ζωη στις τσακισμενες Ψυχες...
Ενας αερας Ελευθεριας κυκλωμενος με την αυρα των ονοιρων..
με τις μουσικες των Ψυχων
Αμποτε Θεε μου να γινει...
να ξεχυθουν οι Ανθρωποι με γελια
 και να γιορτασουν την γιορτη της Καρδιας τους..

Για το καλο των παιδιων της Ελλαδας...

Προβληματισμοι εν οψη των εκλογων....
Λιγες μερες ακομα..πριν το μεγαλο μπαμ....
θα γινει?δεν θα γινει?
Οι ανθρωποι κουρασμενοι,απογοητευμενοι ψαχνουν το καινουριο
Ζηταν μια Ελπιδα για να ανακτισουν την χαμενη περηφανια τους ως Εθνος...
Για να παψουν να πειναν ,να φοβουντε...
Κατι φευγει..κατι αλλο ερχετε.....
Και οι ανθρωποι πορωνονται,αγριευουν ,επαναστατουν,ελπιζουν η φοβουντε..
Ο Αλλος ψηφοφορος δειχνει στα ματια τους κατι ξενο...
Σε λιγες μερες θα φανει...
Ομως προς Θεου...
Ειναι κανεις που δεν αγαπαει αυτην την Χωρα?
 Ειναι κανεις που δεν λαχταρα το καλο Της?
Ας μην σταθουν τα γεγονοτα αφορμη για να διχονιαστουμε ως Εθνος ως Χριστιανοι...
Ας σηκωσουμε το βλεμα στον Θεο και ας πουμε
Αμαρτησαμε Κυριε,σε αρνηθηκαμε,γιναμε χειροτερα απο τα Σοδομα ομως λυπησου το Εθνος των Ελληνων λυπησου τα παιδια Σου...
Δειξε μας τον δρομο που θα βαδισουμε χωρις αντιπαλοτητες και μιση...
Και ας παμε στις καλπες ενωμενοι βαζωντας πανω απο ολα το καλο της Ελλαδας
Ποιο ειναι αυτο?ο καθε ενας ας κατσει μονος του και να ζυγιασει ..αλλα προς Θεου μην πεσουμε στην διχονοια..
Για ενα καλυτερο αυριο,για το καλο των παιδιων της Ελλαδας...

Η Νεραιδα των βραχων κοιματε

Η Νεραιδα των βραχων κοιματε γλαροπουλια μου μην την ξυπνατε
χτες το βραδυ η κορη ειχε γαμο παντρευωταν τον ηλιο στην αμμο
χτες το βραδυ η κορη ειχε γλεντη τον Ηλιατορα εκανε αφεντη...
Ποτε θα σμιγεις μαζι του νεραιδα που φοβασε τα μαυρα σκοταδια...
ποτε το βλεμα του θα ανταμωνεις και στα χερια του δεν θα ματωνεις...
Το λευκο της το πεπλο εχει παρει για να κανει αυτος μαξιλαρι
η Νεραιδα των βραχων κοιματε το σκοταδι μοναχη φοβατε...

Ενας ηλιος βιγλατορας βγαινει και το πεπλο της Κορης το σερνει
πως σε γελασε και εισαι μοναχη πρωτη νυχτα στων βραχων την ακρη ..
η Νεραιδα των βραχων κοιματε πως γελαστηκε δεν θα θυματε..
μα το πεπλο της λειπει και παει το κραταει αυτος που αγαπαει...

 

ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΝΕΡΑΙΔΑ

Νεραιδα ακροπερπατει βραχο το βραχο στις ερημιες

τα πεπλα της σερνει σε πετρες και βραχια
βαφουν τα γυμνα της ποδια τις ρεματιες
 τα ρουχα της γΙνονται κομματια
Μοναχη της γυριζει στο βραδυ στο βαθυ παγωμενο σκοταδι
τι να ψαχνει σε ερημους τοπους
διχως φεγγαρι  αστερια και ανθρωπους..
Τι να ψαχνει και μονη γυριζει ταχατες ποιος το  γνωριζει...
συντροφια της κρατα ενα μαντηλι
μα δεν εχει σε ποιον να το στειλει..

Σαν χαραξει η μερα και απλωσει ηλιος χρυσος
 τα δακρυα της αυτος θα στεγνωσει και το χερι θα απλωσει
το μαντηλι θα παρει απο   την κορη την ακριβη
τον καημο της με αχτινες θα κυκλωσει
θα της πει μυστικα πως στην ζηση η Ελπιδα ανθιζει
και του πονου τα βραχια στολιζει..