Μου αρεσουν οι ανθρωποι με Ψυχη

Μου αρεσουν οι ανθρωποι με Ψυχη,με τσαγανο,με αυτην την λαμψη στο βλεμα της σπιθας που θαρεις θα βαλουν φωτια στο συμπαν
Οι ανθρωποι που δεν μασαν τα λογια τους,που δεν φωβουνται να παιξουν την γροθια στο μαχαιρι..
Οι ανθρωποι αυτοι ειναι πολυτιμοι σαν φιλοι αλλα πολυτιμοι και σαν εχθροι.
Αξιζει να χανεις μαχες απο ισαξιους πολεμιστες..
Στην Αρενα της Ζωης μου ευχωμε να χασω απο τετοιο αντιπαλο..και οχι απο μια κοτα...
Εναν Πολεμιστη που ξερει να μαχετε,που δεν φοβατε και δεν δειλιαζει
Ευχωμε καποτε να συναντησω εναν καλο αντιπαλο....
γιατι καλους φιλους και αδελφους εχω...ισαξιους αλλα και χιλιομετρα καλυτερους μαχητες απο μενα...

ΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΗΝ ΔΩΣΕΙς ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ..

ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΝΑΟ ΑΚΟΥΣΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ
εμεις που το νοιωθουμε βαθια στην Ψυχη μας αυτο ξερουμε τι νοημα κρυβει..
και το γνωριζουμε ισως ποιο καλα οι Γυναικες..
Ο Κοσμος παλι δεν το αντιλαμβανεται..δεν το καταλαβαινει...
Δεν μπορει να νοιωσει πως γινεται να υπαρχουν Γυναικες που γυρναν την πλατη στα θελγητρα του αιωνος τουτου..
πως γινεται να μην ελκωνται απο οτι γιαλιζει [χρηματα,ανεσεις,διασκεδασεις,παρεες..]
αλλες τρεχουν σερνωνται και γονατιζουν για να τα αποκτησουν και αλλες τα κοιτουν αγερωχα και περιφρονητικα..Τι να συμβαινει αραγε?
μηπως δεν εχουν αναγκες οπως τις .αλλες?απεναντιας προφανως οι αναγκες τους να ειναι ποιο πολλες η ζωη τους ποιο δυσκολη..
Ομως ξερουν να ξεχωριζουν τι πραγματικα αξιζει τι ζυγιζει βαρυτερα...
Χρυσος μμμ..και ειναι αληθεια ποιο πολιτυμος απο την σωροσυνη?την απαντηση την δινει η ιδια η ζωη.
Βαλτε σε μια βαρυφορτωμενη με στολιδια ξεδιαντροπη γυναικα διπλα σε μια αλλη που το προσωπο της εχει ακομα το Χαρισμα να κοκκινιζει και το βλεμα της να χαμηλωνει απο ντροπη [αυτο το αορατο πεπλο που μας εντυσε εμας της Γυναικες ο θεος]και θα δειτε το βλεμα των αντρων που θα πεσει με σεβασμο...ενα παραδειγμα απο τα πολλα που θα μπορουσαν να ηπωθουν..
Εμεις οσες εχουμε ζυγιασει τι πραγματικα αξιζει ξερουμε και ας μας χλευαζουν καποιοι απο γυρω γυρω
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΔΩΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΑΛΑΞΑΜΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ... 

ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕΞΑ...

Περπατω σε δρομους που δεν θα περπατησεις ποτε..βαδιζω σε στενα που δεν θα διαβεις..αναιβενω εκει που εσυ δεν μπορεις... ,γιατι δεν μπορεις να σταθεις στον δικο μου Ηλιο δεν αντεχεις να μοιραστεις τις δικες μου σκιες...
Στους δικους μου ανεμους δεν μπορεις να χωρεψεις το δικο μου φεγγαρι δεν μπορεις να το δεις...Παντα θα πετω ποιο ψηλα απο οτι αντεχεις να δεις..παντα θα στεκω ποιο ψηλα απο οτι μπορεις να φτασεις...ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕΞΑ...

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Σε ποια κορφη ψηλου βουνου σε ποια αητοραχη
φωλιαζουνε οι Σταυραετοι και καθωντε μοναχοι
και αγναντευουν τον καιρο το φωλεμα τους σιαζουν
 και με αστραπες και με βροντες δενουν και το ταιριαζουν

Ν α ανεβω να αναριχηθω κορφη να σκαρφαλωσω
το αετισιο βλεμα τους νυχτα να το  ανταμωσω
να τους ρωτησω που κρυβετε της Λευτεριας το  αστερι
που δεν το φτανει χαλασμος και δεν τ αγγιζει χερι

Αητος ακουει τον λογο μου και απλωνει τα φτερα του
μου δινει απο την δυναμη και απ το πεταγμα του
ανεβα κορη σε κορφη που οι καιροι ανταμωνουν
που οι ανεμοι μαχωνται την γη και την  ξεθεμελιωνουν


Εκια ναι το αστρο που ζητας και λαχταρα η Ψυχη σου
εκει  το ταμα της καρδιας το φως κι αναπνοη σου
ποιος εχει ταχα δυναμη  αστρο να κυνηγησει
και μια Λευτερη ζωη για παντα να αποχτησει...

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΑΛΗΤΕΣ!

Κι Επειδή Οπου Να"Ναι Θα Σημάνουν Οι Καμπάνες...

Τι μένει να δούμε; Το ίδιο "έργο" που είδαν κάποτε και οι Πέρσες αποικιοκράτες.
Να δούμε τους Έλληνες να λούζονται, να στολίζονται και, αφού διασκεδάσουν με τους φίλους τους, να ρίχνονται στην μάχη.
Θα ξαναδεί ο κόσμος τους "ωραίους" Έλληνες να αγωνίζονται με τον τρόπο που τους επιβάλλει η παιδεία τους.
Θα ξαναδεί ο κόσμος τους βάρβαρους να πνίγονται στα δάκρυά τους.
Αυτό γινόταν πάντα κι αυτό θα γίνει και σήμερα.

Κανένας Και Ποτέ, Είτε Ξένος Είτε Έλληνας, Δεν Λεηλάτησε Χωρίς Αντίσταση Το "Σπίτι" Των Ελλήνων..

Φως η Ψυχη που μαχετε

Φως η Ψυχη που μαχετε κατω απο τα ματωμενα της λαβαρα
βαμενα με τις καρδιας της το αιμα
ποτισμενα με τις αγωνιες και τους αγωνες της...
Φως στους αιωνες των αιωνων Αυτη που νοιωθει πως βαστα τα βαρη ολου του κοσμου..
Αυτη μονη που στεκει ορθη μπροστα στον κυνδινο
που κλεινει τα αφτια Της στα ταξιματα και τα θελγητρα του αιωνως τουτου
Που εχει το βλεμα Της στραμενο παντα στον Ηλιο
Αφοβη Μονη ..
Φως η Ψυχη που μαχετε στους αιωνες του αιωνων
παντα Φως...

Αυτος ειναι ο δικος μου Χριστος..

Πολλης λογος τελευταια για τον Χριστο..που βρισκεται..μην βαλεις την εικονα Του εκει,μην την πας αλλου,ειναι σκανδαλωδης ο τροπος που τον αναφερεις κ.α φαιδρα..
Ο δικος μου ο Χριστος συγχωρεστε με αλλα δεν φοβατε να λερωθει...
Κατεβαινει στα καταγωγια των ναρκωμανων για να παρει την συριγγα απο το χει του νεου παιδιου και να του δωσει ξανα την ελπιδα..
Μπαινει στους οικους ανοχης και σκεπαζει το σωμα της κοπελας για να της θυμισει ποσο ανεκτιμητος θησαυρος ειναι η σοφρωσυνη.
Παει στα εξαρχια και ακουει τις αγανακτισμενες κουβεντες των παιδιων με προσοχη και αγαπη..
Ο δικος μου ο Χριστος βαδιζει σε σκοτεινους και λασπωμενους δρομους.Αφηνει Κυριοι εσας τα 99 σοφρωνισμενα προβατα του και ψαχνει στα γκρεμνα της ζωης το απολωλος ΕΜΕΝΑ..
Αυτος ειναι ο δικος μου Χριστος...Γι αυτο τον αγαπω..ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ....

Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΕΤΩ

Σε καποιο μερος πριν παρα πολλα χρονια ακουγωταν φωνες απο οχλο Μια μεγαλη ομαδα απο αντρες ετρεχαν και φωναζαν σαν να κυνηγουσαν κατι...Οι φωνες τους ακουγωταν απο πολλη μακρια...καποια στιγμη σταματησαν το τρεξιμο αλαλαζωντας σαν να ειχαν παγιδεψει κατι...Με μια ματια ποιο προσεχτικη στην μεση του κυκλου φαινοταν μια Γυναικα Ηταν τοσο τρομαγμενη ...οι διωκτες της τωρα την εβριζαν και εκλειναν γυρω της ολο και ποιο πολλη τον κυκλο Αυτη γονατισμενη κατωχρη δεν ειχε δυναμη ουτε να παρακαλεσει Ισως και να μην ηθελε..Να τους κοιταζε αηδιασμενη και το μονο που θα ρχοταν στο μυαλο της να ηταν [καντε οσο ποιο γρηγορα μπορειτε..τελειωστε με γρηγορα] Ηταν μια πορνη και συμφωνα με τον μωσαικο νομο επρεπε να θανατωθει με λιθοβολισμο Αληθεια ποιος θα την σκοτωνε?οι συνενοχοι της ντροπης και της αμαρτιας?Ολα ηταν ετοιμα..οι πετρες σωρος και ο θανατος μπροστα της...Και τοτε φανηκε Εκεινος ...Μπηκε μεσα στον κυκλο επιασε μια πετρα κοιταξε τους διωκτες και ειπε[Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΕΤΩ] Οι πετρες επεσαν απο τα χερια των διωκτων και ενας ενας το εβαλε στα ποδια...ο Χριστος πλησιασε την Γυναικα και της ειπε που ειναι οι διωκτες σου? Φυγαν ολοι Κυριε για να ακουσει πηγαινε και μην αμαρτανεις..Ο Σωτηρας του κοσμου εσκυψε και κατι εγραψε στην αμμο τι αραγε?Μηπως οτι οι ανθρωποι θα ειμαστε παντα κατηγοροι των αλλων,αρπακτικα της υπολιψης ,της αξιοπρεπειας,της ελπιδας?Ποιος ξερει τι εγραψε?Ανα τους αιωνες ο Ιησους στεκει εκει στο ιδιο μερος και μας κοιτα στα ματια μας παρακολουθει.. και καθε φορα που μαχωμαστε εναν αδελφο μας μας ψυθιριζει τα ιδια λογια Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΕΤΩ] Αλοιμονο μας την ωρα της Κρισης...

Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΓΕΝΑΙΩΝ

Φυλή τόσο άφοβη, ποτέ δεν θα πεθάνει.
Τα χέρια που έκαναν αθώα το σταυρό
θηλιές θα γίνουν να σας πνίξουν, νυχτοπλάνοι,
που βρήκατε κι εσείς γι’ αντρείες τον καιρό.

Μην τον πειράζετε τον ήσυχο που είν’ όλο
φροντίδα και δουλειά και προκοπή,
γιατ’ η απαλάμη η μαθημένη από το σβώλο,
με λόχη φονική θ’ αλλάξει το τσαπί.

ποιημα του ηπειρώτη ποιητή Κοτζιούλα γραμμένο το 1941 , τόσο μα τόσο επίκαιρο... 

Ποσο ακομα θα γυρνας ?

Εκει που σμιγουν τα πουλια η μερα ξημερωνει 
και κει που σμιγουν οι ψυχες η ομορφια απλωνει...
τοσα αστρα τοσα πελαγα παιρνα η Ψυχη βαδιζει 
δεν τηνε κλεινει φυλακη φοβος δεν την τσακιζει...
Τον ανεμο εχει συντροφο στον πονο και στο αιμα
περνοδιαβα τα συμπαντα και αναζητα τον Ενα..
Χορευει με τα κυματα μπερδευει με το αγερι
και αναζητα για να πιαστει απ του ονειρου το χερι
Ποσο ακομα θα γυρνας σε κλειδωμενους κοσμους
σε αγριεμενες θαλασσες και λασπωμενους δρομους?